Jeszcze kilka dni temu była osobliwa wystawa, dziś nie ma nic. Internet, strach… a może coś więcej? Ta historia robi się coraz ciekawsza.

::addons{"type":"facebook-encouragement"}

We wtorek (17 marca) między Kaplicą Wolfa a Leśniczówką Gronowo ktoś postanowił zostać kuratorem sztuki współczesnej. W pakiecie: gipsowe rzeźby, gruz, płytki ceramiczne. Lokalizacja – środek lasu. Klimat – raczej „postapo” niż „eko”.

Leśnicy nie kryli oburzenia, mieszkańcy przecierali oczy, a internet… jak to internet, ruszył do akcji. Udostępnienia poszły w świat, komentarze się zagotowały, a sprawa zaczęła żyć własnym życiem. I wtedy wydarzyło się coś, czego nikt się nie spodziewał.

::news{"type":"see-also","item":"78662"}

Ekspozycja została zamknięta szybciej niż niejedna galeria w centrum miasta.

Zniknęło. Po prostu

Kilka dni później – cisza, spokój, natura. I ani śladu po „dziełach”. Nadleśnictwo Golub-Dobrzyń podsumowało sprawę z lekkim uśmiechem: „magia internetu albo strach przed mandatem”.

I faktycznie – można sobie wyobrazić scenariusz: ktoś widzi, że zrobiło się głośno, odpala przyczepkę, zakłada rękawice i w trybie pilnym sprząta swoją twórczość, zanim ktoś zapuka do drzwi. Taki szybki demontaż instalacji. Bez wernisażu, bez pożegnania, bez katalogu.

Jest też wersja bardziej optymistyczna. Może ktoś z mieszkańców po prostu nie wytrzymał i powiedział: „Dość, sprzątam to”. Cichy bohater, który zamiast pisać komentarze, wsiadł w auto i zrobił robotę. Zero fleszy, zero nagród, maksimum efektu. Ale jest też trzecia opcja...

Kosmici też mają swoje granice

Bo umówmy się – sytuacja była na tyle absurdalna, że aż prosi się o mniej przyziemne wyjaśnienie. Może ktoś (albo coś) spojrzało na tę „wystawę” i uznało, że to jednak za dużo, nawet jak na standardy planety Ziemia. Może gdzieś w kosmosie zapaliła się kontrolka: „Estetyka – poziom krytyczny”.

I wtedy – szybka interwencja, błysk, teleportacja i po sprawie. Leśnicy tej wersji nie potwierdzają. Ale też – co istotne – nie zaprzeczają.

Internet jednak działa

A tak całkiem serio – historia pokazuje coś, co wcale nie jest takie oczywiste. Kilka udostępnień, trochę szumu i nagle okazuje się, że nawet najbardziej bezczelne „akcje” można odwrócić.

Las wrócił do normy, rzeźby zniknęły, a sprawca – jeśli to on – raczej długo tej lekcji nie zapomni. I choć nie wiemy, kto dokładnie posprzątał, jedno jest pewne. Ta „wystawa” nie przejdzie do historii sztuki. Ale jako przykład działania internetu? Już tak.