materiały partnera
Odpowiedź zależy w dużej mierze od generacji, bo każda z nich starzeje się w inny sposób.
W124 to pierwszy model, który od liftingu w 1993 roku oficjalnie nosił nazwę Klasy E. Słynie z niemal niezniszczalnych silników, zwłaszcza wolnossących diesli, i prostej, trwałej mechaniki. Dziś jest pełnoprawnym youngtimerem, a zadbane egzemplarze zyskują na wartości.
Jego największym wrogiem jest korozja. Rdza atakuje progi, nadkola, gniazda podnośnika, podłogę i dolne krawędzie drzwi. Egzemplarz z przegniłą blacharką może wymagać remontu, którego koszt przekroczy wartość auta nawet po renowacji.
„Okularnik” produkowany w latach 1995–2002 ma najgorszą reputację, jeśli chodzi o odporność na korozję. Rdzewieją błotniki, drzwi, klapa bagażnika, progi i – co najgroźniejsze – mocowania tylnych sprężyn. Z mechanicznego punktu widzenia W210 bywa bardzo trwały, ale stan nadwozia często przesądza o tym, że remont przestaje mieć sens.
Generacja produkowana w latach 2002–2009 przyniosła wyraźną poprawę w kwestii korozji, ale w zamian pojawiło się więcej elektroniki. W pierwszych latach produkcji problemy sprawiał elektrohydrauliczny układ hamulcowy SBC, a w wersjach z zawieszeniem pneumatycznym Airmatic kosztowne bywają naprawy miechów i kompresora. Do tego dochodzą usterki modułów, czujników i wtryskiwaczy w dieslach CDI.
W212, produkowany w latach 2009–2016, jest najbardziej dopracowany z tej czwórki, ale również najbardziej skomplikowany. Na dużych przebiegach właściciele mierzą się z kosztami napraw osprzętu silników wysokoprężnych, filtrów cząstek stałych, automatycznych skrzyń biegów i elektroniki. Pojedyncza poważna usterka potrafi kosztować tyle, co wartość starszego egzemplarza.
Niezależnie od generacji przydaje się prosty rachunek. Warto zestawić trzy kwoty:
rynkową wartość auta w obecnym stanie,
koszt napraw potrzebnych do przejścia najbliższego przeglądu,
wartość auta po tych naprawach.
Jeśli naprawy pochłoną większość tego, co samochód będzie wart po remoncie, a w kolejce czekają następne usterki, ratowanie auta przestaje mieć ekonomiczny sens. Wyjątkiem są egzemplarze o potencjale kolekcjonerskim, głównie zadbane W124, w które pasjonaci są gotowi inwestować dla przyjemności, a nie dla zysku.
Wystawienie starego Mercedesa z listą usterek na portalu ogłoszeniowym to zwykle dziesiątki telefonów od osób, które chcą kupić auto za ułamek jego wartości. Kupujący dobrze wiedzą, gdzie szukać rdzy i kosztownych usterek, i każdą z nich próbują przełożyć na niższą cenę.
Prościej jest sprzedać Mercedesa klasy E firmie, która zna wszystkie jego generacje i nie oczekuje, że auto będzie bez skazy. Skup starych Mercedesów kupuje samochody w każdym stanie – z korozją, usterkami silnika, po kolizji czy bez ważnego przeglądu.
W KajTrans dostajesz szybką wycenę i gotówkę od ręki, a formalności załatwiane są na miejscu. To dobre rozwiązanie dla kogoś, kto chce zamknąć temat starej Klasy E i przeznaczyć pieniądze na nowsze auto.
