materiały partnera
Kartę niszczą głównie tłuszcz, wilgoć i częste przeglądanie. Tłuszcz wnika w niepowlekany papier i zostawia przezroczyste plamy. Kropla napoju rozmiękcza włókna i odkształca krawędź. Każde otwarcie karty obciąża zgięcie, więc grzbiet zużywa się szybciej niż środek strony.
Foliowanie ogranicza kontakt powierzchni papieru z zabrudzeniem. Przecięte krawędzie pozostają jednak nieosłonięte nawet przy powłoce dwustronnej. Dlatego kartę zalaną napojem wyciera się niezwłocznie. Pozostawiona wilgoć może zdeformować krawędź mimo folii.
Zanim wybierzesz zabezpieczenie, ustal format i liczbę pozycji w karcie. DL 99 x 210 mm mieści się na wąskim blacie baru i w stojaku, a A5 148 x 210 mm jest poręczne w dłoni gościa. A4 210 x 297 mm mieści rozbudowaną ofertę z sezonowymi specjalnościami, a A3 297 x 420 mm bywa wybierane tam, gdzie karta ma robić wrażenie. Poza prostokątami dostępne są jeszcze kwadrat 150 x 150 mm i pionowa karta składana 105 x 297 mm.
Od rodzaju oprawy zależy też maksymalna liczba stron, a różnice są spore. Szycie zeszytowe nadaje się do krótkich kart w układach 4+4, 4+8 oraz 4+12 stron, gdzie pierwsza liczba to okładka, a druga wnętrze. Spirala mieści więcej, od 8 do 56 stron wewnętrznych. Oprawa klejona mieści od 48 do 256 stron wnętrza plus czterostronicową okładkę, co wystarcza na rozbudowaną kartę win. Osobnym przypadkiem jest karta składana, bo nie ma klasycznych stron, tylko panele, od czterech przy złożeniu na pół do dziesięciu w harmonijce.
Format zależy od tempa serwisu i wielkości stolików. Na barowym blacie karta musi zmieścić się obok szklanki i talerza. W restauracji z dużymi stołami można pozwolić sobie na większy format ze zdjęciami potraw. Zależność między formatem menu a typem lokalu prześledzisz w osobnym poradniku, z przykładami dla baru, bistro i kawiarni.
Kreda mat występuje w gramaturach 170 g, 250 g oraz 350 g. Na okładki kart wielostronicowych stosuje się 250 g lub 350 g, a na wnętrze offset 90 g albo kredę 130 g lub 170 g. Menu stojące powstaje na kartonie 300 g, bo musi samodzielnie utrzymać konstrukcję trzech ścianek.
Przy gramaturach powyżej 150 g projekt wymaga bigowania. Bigowanie zmniejsza naprężenia w miejscu zgięcia, dzięki czemu powłoka dłużej nie pęka. Bez niego gruba okładka szybciej pęka na grzbiecie.
Folia mat ogranicza odblaski świateł punktowych nad stolikiem. Może też ułatwiać czytanie tekstu przy słabszym oświetleniu. Folia błysk wzmacnia nasycenie zdjęć potraw, ale w mocno doświetlonej sali odbija światło. Wariant dwustronny osłania obie zadrukowane strony i dodatkowo usztywnia kartę.
Foliowanie na gorąco trwale łączy folię z papierem i nie odkleja się przy wertowaniu. Laminacja kieszonkowa zamyka arkusz między dwie folie i zostawia widoczną ramkę na krawędziach. Lakier dyspersyjny ogranicza ścieranie farby, lecz daje niższą ochronę mechaniczną niż folia. Co jeszcze wpływa na trwałość karty menu, przeczytasz w materiale o foliowaniu, lakierowaniu i konserwacji.
Karta foliowana znosi codzienne przecieranie, o ile robisz to właściwie. Personel powinien trzymać się kilku zasad:
Przy takim sposobie czyszczenia karta foliowana na kredzie 250 g lub cięższej przetrwa wyraźnie dłużej niż karta z samym lakierem dyspersyjnym. Ile dokładnie miesięcy, zależy od ruchu w lokalu. Trwałość karty skraca kontakt z alkoholem wysokoprocentowym, olejem kuchennym i środkami czyszczącymi na bazie rozpuszczalników.
Z opakowaniami jest inaczej. Opakowanie trafia do odbiorcy raz i zamiast codziennego wycierania musi znieść tarcie o inne paczki w transporcie. Pudełka klasyczne powstają z kredy mat 350 g albo z tektury falistej i można je jednostronnie foliować albo lakierować UV. Pudełka fasonowe robi się z trójwarstwowej tektury falistej o gramaturze od 415 do 438 g na metr kwadratowy, w standardzie FEFCO 0427. Ta grupa pudełek nie jest foliowana i zachowuje naturalny wygląd tektury.
Na tekturze i kartonie kraft można drukować cyfrowo UV w pięciu kolorach, czyli CMYK plus biel. Biała farba poprawia kontrast na ciemnym podłożu. Czym różnią się techniki nadruku na opakowaniach, sprawdzisz w poradniku o offsecie, druku cyfrowym i fleksodruku na blogu DrukujSam.
Jest tu ważne zastrzeżenie. Opakowanie przeznaczone do bezpośredniego kontaktu z żywnością musi mieć informację „do kontaktu z żywnością” albo symbol kieliszka i widelca, zgodnie z rozporządzeniem WE 1935/2004. Zadrukowany karton reklamowy tego nie zastępuje. Pudełko na danie na wynos zamawia się więc osobno, jako produkt dopuszczony do kontaktu z żywnością.
Policz, ile razy w roku zmieniasz ofertę. Jeśli karta jest używana jeden dzień, ochrona powierzchni nie ma sensu ekonomicznego. Jeśli ma przetrwać sezon, folia i big na okładce pozwalają uniknąć przedwczesnej wymiany.
Plik przygotuj w PDF, w przestrzeni CMYK i w rozdzielczości 300 dpi. Dla opakowań stosuje się spad 3 mm poza linią cięcia i taki sam margines bezpieczeństwa od krawędzi. W plikach opakowań teksty zamień na krzywe, a czerń zbuduj jako CMYK 40/30/30/100. Wymagania spadu dla kart menu zależą od rodzaju oprawy. Zaplanuj też informację o alergenach. Rozporządzenie UE 1169/2011 wymaga jej przekazania także przy daniach podawanych bez opakowania, a karta menu jest wygodnym miejscem, żeby ją umieścić.
Problemy z drukami gastronomicznymi rzadko wynikają z jakości nadruku. Częściej z tego, że kartę menu i opakowanie zamawia się tak samo. Kartę używaną przy każdej wizycie drukuje się wtedy na za cienkim papierze bez bigowania, a jednorazowe opakowanie ma niepotrzebną ochronę. Dlatego gramaturę, big i powłokę dobiera się osobno dla każdego druku.
