Jeszcze w weekend na wejście trzeba było czekać nawet około dwóch godzin. Trzy dni po poświęceniu Monumentu Matki Bożej Miłosiernej wróciliśmy do Konotopia i tym razem udało się dostać na taras widokowy. Sprawdziliśmy, co widać z wysokości kilkunastu metrów i jak wygląda sytuacja po pierwszym oblężeniu obiektu.
::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}
::photoreport{"type":"see-button","item":"16129"}
Jeszcze w sobotę wyglądało to zupełnie inaczej. Po uroczystym poświęceniu Monumentu Matki Bożej Miłosiernej w Konotopiu zainteresowanie możliwością wejścia do środka było ogromne. Kolejka ciągnęła się przed obiektem, a czas oczekiwania dochodził nawet do około dwóch godzin. Jak wynikało z relacji odwiedzających, duże zainteresowanie utrzymywało się również w niedzielę.
::news{"type":"see-also","item":"85109"}
Postanowiliśmy więc dać Monumentowi chwilę oddechu i wrócić po weekendzie. We wtorek, 18 sierpnia, w godzinach porannych sytuacja była już zupełnie inna.
Przed Monumentem nie było już tłumu znanego z weekendu otwarcia. W ciągu około godziny, którą spędziliśmy na miejscu, przez teren obiektu przewinęło się – według naszych obserwacji – około stu osób.
To oznacza, że osoby, które odłożyły pierwszą wizytę właśnie ze względu na gigantyczne kolejki, mogą teraz trafić na zdecydowanie spokojniejsze warunki. My tym razem również dostaliśmy się do środka i przede wszystkim na taras widokowy. I tu pojawia się najważniejsze pytanie.
Trzeba przyznać jedno – jest wysoko. Monument zdecydowanie dominuje nad płaskim krajobrazem tej części regionu, dlatego po wejściu na taras otrzymujemy bardzo szeroką panoramę.
Nie należy jednak oczekiwać widoku charakterystycznego dla wież w centrach dużych miast. Nie ma tutaj morza dachów, zabytkowej Starówki czy charakterystycznej miejskiej panoramy. Jest coś zupełnie innego. Pola. Dużo pól. Z góry doskonale widać przede wszystkim rolniczy krajobraz otaczający Konotopie – pola uprawne, niewielkie miejscowości, drogi, pojedyncze zabudowania i ogromną przestrzeń ciągnącą się aż po horyzont.
I paradoksalnie właśnie to może być największym atutem tego miejsca.
Monument stoi na otwartej przestrzeni, więc nic nie zasłania widoku. Z tarasu można spojrzeć na okolicę z perspektywy, której wcześniej po prostu tutaj nie było. Nie jest to panorama, przy której będziemy wskazywać dziesiątki znanych zabytków. Atrakcją jest raczej sama przestrzeń i wysokość, z której można ją obserwować.
Przy dobrej pogodzie horyzont wydaje się bardzo odległy, a układ pól widziany z góry tworzy charakterystyczną mozaikę. Dla jednych będzie to więc po prostu widok na pola. Dla innych – spokojna panorama Kujaw i ziemi dobrzyńskiej, której właśnie otwarta przestrzeń nadaje charakter.
Różnica między pierwszymi dniami po otwarciu a wtorkowym porankiem była jednak najbardziej widoczna na dole. Zamiast wielogodzinnego oczekiwania można było spokojniej obejść teren, przyjrzeć się Monumentowi z bliska i dostać się na taras.
Oczywiście nasze obserwacje dotyczą konkretnej, porannej godziny we wtorek i nie oznaczają, że podobnie będzie wyglądała sytuacja w weekendy czy późniejszej części dnia. Jedno możemy już jednak powiedzieć z własnego doświadczenia: na górze rzeczywiście czuć wysokość, panorama jest ogromna, a pola ciągną się niemal po horyzont.
Czy taki widok jest wart wejścia? To już najlepiej ocenić samemu.
::news{"type":"see-also","item":"85094"}
::news{"type":"see-also","item":"85097"}
::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}
::news{"type":"see-also","item":"85109"}